KONCEPCJA PNF PDF Drukuj Email

KONCEPCJA PNF (propprioceptywne nerwowomięśniowe torowanie)

  • Proprioceptywne – specyficzne receptory z mięśni, ścięgien, torebek stawowych i więzadeł odbierają informacje o pozycji i ruchach naszego ciała. Oprócz proprioceptorów, istnieją eksteroreceptory – receptory skóry, ukł. przedsionkowego, wzrokowego, słuchowego. Układ somatosensoryczny prowadzący od najniższych do najwyższych poziomów OUN, przetwarza bodźce somatosensoryczne. Wyższe ośrodki OUN zbierają bodźce ze wszystkich zmysłów i interpretują wchodzące informacje czuciowe w celu zaplanowania ruchu i strategii wykonania danej funkcji.
  • Nerwowomięśniowe – oznacza współpracę wszystkich mięśni z ukł. nerwowym. Ruch wymaga interakcji i regulacji ukł. nerwowego. Ukł. nerwowy jest plastyczny i posiada szerokie możliwości zmiany. W OUN dochodzi do zmian dzięki interakcji czynników genetycznych i empirycznych. PNF wpływa na współpracę nerwowo – mięśniową.
  • Torowanie – facylitacja – Wywodzi się od łacińskiego słowa faciilitas i oznacza ulgę. PNF wykorzystuje specyficzną stymulację w celu facylitacji, ułatwiania i nauczania ruchu.

Koncepcja PNF została opracowana w latach 40-tych przez Dr Hermana Kabata, neurologa i neuropsychologa. Badania naukowe w neurofizjologi stanowiły podstawę rozwoju fizjoterapii. Kabat oraz fizjoterapeutka Margaret Knott, współpracowali nad rozwojem głównych zasad i technik PNF. Wykorzystali badania naukowe Sir Charles’a Sherington’a.
Dopiero od 1950r zaczęto używać wzorce PNF.PNF paterns są złożonymi wzorcami ruchowymi, które są częścią ruchów funkcjonalnych.
W 1953r Doroty Voss, również fizjoterapeutka, dołączyła do zespołu. Na początku PNF był stosowany tylko u pacjentów chorych na polio (poliomyelitis). Szybko jedna stwierdzono, że tę koncepcję można z powodzeniem wykorzystać również u pacjentów z innymi schorzeniami. Połączono ruchy funkcjonalne, trening chodu, trening na macie oraz ćwiczenia aktywności dnia codziennego i stworzono koncepcję PNF.
PNF – to pewien sposób myślenia , obserwacji i postępowania.
Pacjent postrzegany jest jako całość. Uwzględnia zarówno fizyczne jak i psychologiczne potrzeby pacjenta podczas badania i leczenia. Pozytywne nastawienie ułatwia motywowanie pacjenta do terapii. Motywacja umożliwia i ułatwia proces nauczania. Terapeuta poszukuje silnych stron pacjenta i przedstawia je choremu. Terapeuta wykorzystuje silne części ciała pacjenta podczas terapii funkcjonalnej zaburzeń czuciowo-ruchowych. Bardzo często terapię rozpoczyna się na obszarze odległym od miejsca zaburzenia, ale zawsze jest to leczenie w celu osiągnięcia konkretnego celu. Jest to sposób stymulacji pacjentów i uświadamiania im, że są wstanie coś wykonać.
Kabat uważał, że każdy człowiek, nawet niepełnosprawny, posiada niewykorzystany potencjał. Ten potencjał można aktywować poprzez wykorzystanie – głównych zasad leczenia, technik i wzorców ruchowych PNF skierowanych na daną funkcję.
Podstawowym celem terapii jest pomoc pacjentom w osiągnięciu jak najlepszego poziomu aktywności. W tym celu należy przeprowadzić badanie pacjenta i określić jego problem funkcjonalny. Całe leczenie musi być skierowane na poprawę wyznaczonej funkcji (osiągnięcie wyznaczonego celu).
Uczenie się nowych lub utraconych funkcji/ruchów następuje w trzech fazach nauczania motorycznego, do momentu aż dojdzie do automatyzacji. Aby ją osiągnąć, nowy ruch musi być ćwiczony i powtarzany w różnych pozycjach początkowych, w różnych zadaniach i sytuacjach. Do hipertrofii synaps i motoneuronów dochodzi na skutek częstych pobudzeń na poziomie synaps.
Ćwiczenia mogą spowodować dodatkową syntezę proteinową i tworzenie się nowych synaps.



 
Reklama