|
Wczesna interwencja – co to?
Wczesna interwencja to kompleksowe i wielokierunkowe oddziaływanie na psychoruchowe sfery rozwoju dziecka, u którego zdiagnozowano lub podejrzewa się deficyty, nieprawidłowości . Zakres oddziaływań obejmuje nie tylko malucha ale także jego rodzinę i środowisko.
Do kogo kierowana jest terapia?
Zaburzenia rozwoju częściej obserwuje się u dzieci z niską wagą urodzeniową, u noworodków z zaburzeniami oddychania, u przedwcześnie urodzonych, oraz tych z zaburzeniami okołoporodowymi.
Na co zwrócić uwagę?
Podstawą jest dobra znajomość poszczególnych etapów rozwojowych dziecka. Nawet niewielkie odstępstwa od normy należy zgłaszać lekarzowi czy fizjoterapeucie.
Należy zwrócić szczególną uwagę gdy noworodek:
1. Często i długo płacze.
2.Ma trudności w ssaniu i połykaniu, uporczywie ulewa pokarm lub często wymiotuje.
3.Jest nadmiernie wiotki lub mięśnie są w zmożonym napięciu.
4.Zaciska kciuk do środka dłoni.
Należy zwrócić szczególną uwagę gdy niemowlak:
1.W sposób nieprawidłowy bądź opóźniony nabywa nowe zdolności ruchowe.
2.Występuje asymetria w ułożeniu ciała dziecka.
3.Dziecko preferuje tylko jedną stronę ciała – np. obraca się tylko w jedną stronę.
4.Nie interesuje się otoczeniem, rodziną.
5.Nie interesuje się zabawkami.
Jaki jest cel?
Zespół terapeutów działa w zakresie diagnozy i ukierunkowanej terapii na dziecko. Najważniejszym założeniem jest ocena zindywidualizowanych potrzeb rozwojowych dziecka zagrożonego zaburzeniami. Analizuje się warunki rozwoju maluszka w kontekście ich optymalizacji, ze szczególnym uwzględnieniem najbliższego otoczenia dziecka i jego rodziny. Wczesna profilaktyka i interwencja w postaci kompleksowych działań pozwala na wyrównanie a nawet stymulację prawidłowego rozwoju psychoruchowego.
Jak wygląda terapia?
Proces terapeutyczny nie jest jedynie powtórzeniem fizjologicznej sekwencji rozwoju dziecka zdrowego. Rehabilitacja jest natomiast kreatywnym dostosowaniem ćwiczeń korekcyjno- kompensacyjnych do indywidualnego dojrzewania każdego dziecka potrzebującego wczesnej interwencji. Praca z dzieckiem nigdy nie powinna stać się jednym schematem, modelem postępowania.
Podstawowe założenia terapeutyczne:
1. Stymulacja dziecka musi być dobrana do realnych możliwości i umiejętności malucha.
2. Zbyt łatwe bądź zbyt trudne ćwiczenia nie mają wartości terapeutycznej.
3. Terapia zawsze odbywa się w kontekście wszystkich funkcji poznawczych (dotyk, wzrok, słuch, węch, smak, mowa, pamięć)
4. Dziecko kształtuje i rozwija swoje umiejętności jedynie przez własną aktywność, a nie bierne przyswajanie.
|
Wczesna interwencja